هندسه و الگوی چین، بخش مهمی از دانش مورد نیاز در اکتشاف ذخایر هیدروکربنی است. تاقدیس میش با گسترش در فرادیواره گسل پیشانی کوهستان و جایگیری بر روی این راندگی، در دسته چین های مرتبط با راندگی در نظر گرفته می شود. این تاقدیس با حضور دو کوهان و زین بین آنها در طول، با رخنمون متفاوت سازندی در ناحیه دوگنبدان جای دارد. هندسه جعبه ای با پهلوی پیشانی برگشته، ارتفاع و فرسایش زیاد این تاقدیس شبیه دیگر تاقدیس های پهنه ایذه جنوبی است. تهیه برش های ساختاری از این تاقدیس و استخراج داده های مورد نیاز از آنها، بر روی نمودارهای چین های مرتبط با راندگی و انطباق هندسه چین با مدل های هندسی موجود، هندسه چین های گسترش گسلی حمل شده با انتقال از محور ناودیسی را برای تاقدیس میش نشان می دهد.

بلندای قدیمی فارس که حاوی 15 درصد از کل ذخایر گاز اکتشاف شده در جهان است در جنوب خاور کمربند چین- رانده زاگرس قرار دارد. اطلاعات زیرسطحی که در خلال اکتشافات اخیر در این منطقه به دست آمده اند نشان از پیچیدگی سبک چین خوردگی تاقدیس ها در ژرفای پوشش رسوبی می دهند که دانستن آن برای مدل سازی سیستم هیدروکربنی منطقه و تعیین اولویت ساختارها برای حفاری اکتشافی ضروری است. این مطالعه با ارائه یک برش ساختاری ناحیه ای به طول 130 و ژرفای 12 کیلومتر که بر اساس تلفیق برش های لرزه ای، داده چاه های اکتشافی و برداشت های میدانی تهیه شده است، به بررسی سبک چین خوردگی در بلندای قدیمی فارس پرداخته است. نتایج این بررسی نشان دادند که تغییرات سبک چین خوردگی، با تغییر در ویژگی های مکانیکی واحدهای رسوبی، در عرض بلندای قدیمی فارس و همینطور از سطح تا ژرفای پوشش رسوبی روی می دهد. چین ها در ژرفای بین 8 تا 12 کیلومتر جدایش می یابند به گونه ای که سازوکار غالب دگرریختی پوشش رسوبی، چین خوردگی جدایشی و به دنبال آن چین خوردگی جدایشی گسلیده است. در میانه پوشش رسوبی، نهشته های تبخیری تریاس با بیش از دو برابر افزایش ستبرای زمین ساختی در برخی ساختارها، هندسه توالی پس از تریاس را از مخازن گازی کربناتی پرموتریاس جدا کرده اند. بازگردانی و موازنه برش ساختاری ناحیه ای نشان داد که میزان کوتاه شدگی حاصل از چین خوردگی و گسلش در عرض بلندای کهن فارس حدود 20 درصد است. برش ساختاری موازنه شده همچنین نشان داد که حداقل دو گسل پی سنگی معکوس با ایجاد رخنمون واحدهای قدیمی در فرادیواره و ایجاد اختلاف در تراز ناودیس ها، بر دگرریختی پوشش رسوبی موثر بوده اند.

تاقدیس بورخ با روند WNW-ESE در جنوب شرق کمربند چین خورده-رانده زاگرس و در 40 کیلومتری شمال شهرستان بستک در ناحیه ساختاری فارس قرار دارد. در این مقاله بر اساس داده های میدانی، تصاویر ماهواره ای و هفت برش ساختاری رسم شده عمود بر تاقدیس بورخ به بررسی هندسه آن پرداخته شده است. با توجه به وجود سازند هرمز به عنوان یک افق جدایش موثر در قاعده پوشش رسوبی و بر روی پی سنگ، و تطابق پارامترهای هندسی محاسبه شده از برش های ساختاری آن با نمودارهای هندسی چین های جدایشی، تاقدیس بورخ به صورت یک چین جدایشی، خمشی، نامتقارن و غیر هارمونیک می باشد. همچنین برای تعیین سبک یا هندسه از نظر فشردگی، واژه باز پیشنهاد می شود. بازدید میدانی و برش های عرضی ساختاری ترسیم شده نشان می دهد که سازند دشتک به عنوان یک واحد جدایش میانی باعث تشکیل چین های فرعی در منطقه مورد مطالعه شده است. نقشه خطوط هم تراز زیرزمینی راس گروه دهرم در تاقدیس بورخ، میزان بستگی قائم تاقدیس را در حدود 1000 متر و میزان بستگی افقی آن را در حدود 200 کیلومتر مربع نشان می دهد.

روشهای احتمالاتی برای نشان دادن پیش بینی زلزله مفید هستند. فرایند لرزه خیزی می تواند به صورت فرایند تجدید با استفاده از زلزله های شدید (M³6.5) که از 1900 تا کنون در کمربند چین خورده- راندگی زاگرس رخ داده اند، مدل بندی شوند. دو مدل تجدید استفاده شده است. پارامتر های مدل توسط روش گشتاوری و روش ماکزیمم درستنمایی معین شده اند. نتیجه می گیریم که مدل گاما نتیجه بهتری نسبت به مدل لگ نرمال می دهد. احتمال وقوع زلزله بعدی در طول یک بازه زمانی معین می تواند برای هر مدل محاسبه شود.هم چنین با ماکزیمم کردن احتمال شرطی برای هر مدل، به طور تقریبی زمان بازرخداد زلزله شدید بعدی در این ناحیه را براورد کرده ایم. با استفاده از مدل گاما و لگ نرمال زلزله (m³6.5) بعدی می تواند به ترتیب قبل از 5.333±2012.577 و 5.525±2012.046 رخ دهد. .اصل مقاله به صورت متن کامل انگلیسی، در بخش انگلیسی قابل رویت است

این پژوهش برای تحلیل هندسی و جنبشی تاقدیس خانه سرخ به منظور شناخت سبک ساختاری انجام شده است. چین-خوردگی خانه سرخ، تاقدیسی طویل و باریک است و در اثر لغزش برروی سازند گرو در منطقه لرستان قرار گرفته است. سازند گرو یک سطح جدایش میانی در منطقه می باشد. به منظور تحلیل هندسی این تاقدیس، سه برش ساختاری عمود بر اثر سطح محوری چین ترسیم شده است. بر اساس تحلیل هندسی برش های عرضی و مقایسه پارامترها با انواع مدل های متفاوت چین های مرتبط با گسل های رانده، می توان پیشنهاد کرد که تاقدیس خانه سرخ در دسته چین های جدایشی گسل خورده قرار دارد. بنابراین هندسه چین جدایشی و تکامل جنبشی تحلیل شده برای تاقدیس خانه سرخ بر اساس مدل ارائه شده معتبر است.

در این مقاله تکامل ساختاری پهنه گسله بمو در بخش چین خورده زاگرس به عنوان نمونه ای از پهنه های گسلی با روند شمال خاوری و با استفاده از تحلیل جنبشی و دینامیکی ساختارهای موجود در آن ارائه شده است. با توجه به این داده ها، دو مرحله کوتاه شدگی با روند های NE و NNE در منطقه تبیین شده است. بر این اساس راستای تنش فشارشی در ابتدا بصورت NE تحلیل گردیده که باعث تشکیل گسل عرضی بمو با سازوکار امتدادلغز چپ بر شده است. این مرحله از دگرشکلی با توجه به متاثر شدن نهشته های الیگوسن– اوایل میوسن احتمالا در این زمان روی داده است. در ادامه دگرشکلی و متاثر از تغییر جهت کوتاه شدگی در پهنه همگرایی برخوردی ورق عربی با ایران مرکزی در میوسن پسین-پلیوسن، راستای تنش فشارشی عامل دگرشکلی در پهنه گسله بمو به NNE تغییر نموده است. چنین تغییری منجر به توسعه ساختارهای جوان تر به صورت چین خوردگی و گسلش معکوس در پهنه گسله بمو گردیده است و نشان می دهد که پهنه گسله بمو و دیگر پهنه های گسلی با روند شمال خاوری-جنوب باختری همچون گسل های با روند شمال باختری-جنوب خاوری متاثر از تغییر جهت همگرایی برخوردی در زاگرس بوده اند.